Waar is ie heen

Dankjewel lieve Cica voor de reactie. Zoals je ziet, je geeft me weer een reden om te schrijven.

Net een helse nacht achter de rug. M. aan het overgeven (van al die popcorn en warme choco in de cinema...) en G. weer zo onrustig als het maar zijn kan. Wat zou ik graag de oorzaak hiervan vinden! Ik wil hem zo graag helpen! Misschien toch terug naar de homeopaat... Al kunnen het ook weer de tandjes zijn, de "kwijl" loopt uit z'n mond en ik voel er precies weer twee doorkomen. Maar dat een klein kindje daardoor zo'n metamorfose ondergaat... Zelfs bij zn besnijdenis bleef hij lachen... Ik blijf maar geloven dat genoeg liefde en aandacht, ook 's nachts, de slechte dromen zal verjagen, als is menig ouder een ander mening toegedaan. Als zelf het warme plekje tussen ons twee je 's nachts niet kan kalmeren wat dan wel... Kon je maar begrijpen dat je bij ons echt veilig bent!

Update

Ja het is een heel tijdje geleden dat ik hier geschreven heb. Heeft iemand eigenlijk een idee of je ergens kan zien hoeveel keer je blog bekeken wordt? Zo weet ik of het nog de moeite is om hier nog te schrijven, of het iemand interesseert...

Maar bon, een update dus. Ondertussen is onze kleine man een beetje groot geworden, eind november is hij namelijk besneden. Mama had schrik, maar het is heel goed meegevallen. In het ziekenhuis zelf heeft hij wel veel gehuild maar dat was eerder de schrik van de vreemde omgeving en het gedacht van oeps, wat is er met mijn ... gebeurd haha. Maar thuis begon hij al meteen te spelen en zelfs bij het plassen had hij geen pijn. En ondertussen is mama heel blij met het resultaat!

Ook op een andere manier is mijn klein manneke wat groter geworden. Sinds maandag gaat hij naar de peutertuin. Ook deze overgang is zonder traantjes gebeurd. Zijn onthaalmoeke zal wel altijd een speciaal plaatsje in zn hart hebben, maar ook in de peutertuin voelde hij zich meteen thuis. En wat zijn ze verwonderd over hoeveel hij kan eten! Er heerst daar een leuke sfeer, vriendelijke madammen. G. is echt graag waar het druk is, want thuis slaat de verveling dikwijls toe. Nochtans valt er genoeg te beleven hoor...

En mijn grote dochter heeft maar weer eens bewezen dat ze een sterk karaktertje heeft. Ze was zo verslaafd aan haar tuut, als ze verdrietig was was het haar grote troost en ook in bed kon ze niet zonder. Maar op 6 december heeft ze dan toch haar tuut aan de Sint afgegeven. Zonder verpinken, zonder huilen, al moet ze het toch moeilijk gehad hebben denk ik dan. Een sterke madam kan ik alleen maar denken.

Volgende week kerstvakantie met vele plannen. Ik ben niet zo voor het uitgebreide feesten met dure champagne en een driegangenmenu, maar hou er wel van om in die periode veel mensen te bezoeken en te genieten van ons warm nest. Ook de magie van het kerstverhaal zal ik dit jaar op dekids trachten over te brengen.
Geniet ervan allemaal!

We wish you...